Michella en onze vrouwelijke hulpeloosheid

Kennen jullie Michella van Echte Meisjes in de Jungle? Deze gezonde Arnhemse meid vindt zichzelf heel zielig, omdat het leven in de jungle zo ellendig is. Ze zucht en ze scheldt wanneer ze weer met haar rugzak een heuvel op moet lopen. Vervolgens gaat ze klagend in haar hangmat liggen en doet ze helemaal niets meer. Wat haar vrouwelijke reisgenoten ook tegen haar zeggen om haar op te beuren, Michella blijft zich ziek zwak en misselijk voelen. Alleen een sigaret biedt haar troost. Zo kabbelt het een tijdje door totdat Quintis verschijnt, die haar vrolijk doch streng toespreekt: “Hup Michella, geen gezeur, je doet vandaag gewoon mee.” En het wonder geschiedt: Michella is ineens helemaal beter, springt uit haar hangmat en geeft Quintis een dikke knuffel.

Netwerken is vies

Nu zul je denken: Wat heeft dit mens nou met mij als vrouw te maken? Ik doe toch niet zo moeilijk? Maar in veel vrouwen zie ik dit passieve slachtoffergedrag terug op verschillende manieren. Deze Michellahouding blokkeert hen om succesvol te worden in het leven. Ik besprak dit laatst met een jonge psychologe. Wij waren het er allebei over eens dat we met zijn allen minderheden moeten helpen om aan een baan te komen. Er zijn nog altijd veel allochtonen, werkloze veertigers, gehandicapten en vrouwen voor wie dat te moeilijk is. Ik opperde dat het een goed idee zou zijn wanneer deze mensen meer gingen netwerken in plaats van met sollicitatiebrieven te reageren op vacatures. Waarop zij geagiteerd reageerde: “Nee dat is geen goed idee. Ik vind netwerken zo’n vies woord!”

Huh? Ik vroeg waarom zij netwerken zo vies vond. Met een rood hoofd briestte ze: “Anne, jíj bent een zakenvrouw en jíj voelt je thuis in dat extraverte wereldje van netwerken, maar al die arme allochtonen, ouderen en huisvrouwen vinden dat eng! Probeer je eens in hen in te leven! Ik heb er zelf ook al moeite mee als introvert persoon.” Ik suggereerde dat zij er goed aan zou doen om over die drempel van angst heen te stappen en de volgende keer gewoon met een vriendin naar een netwerkbijeenkomst te gaan. Maar nee, ik had haar helemaal verkeerd begrepen. Ze legde het mij nog een keer uit: Er zijn extraverte mensen en introverte mensen. Introverte mensen kunnen nou eenmaal niet zo goed netwerken, omdat ze niet makkelijk met andere mensen in contact komen. Zij kon het weten want zij is psycholoog.

Introvert

Maar wacht eens even: Ik ben zelf ook een introvert persoon. Ik voelde mij een tijdje terug als starter ook onzeker toen ik voor het eerst naar een netwerkbijeenkomst ging. Maar omdat ik hier juist van wilde leren, ging ik er toch steeds naar toe en met de tijd werd die drempel om te gaan steeds lager. Ik maakte me er steeds minder druk om et voilá, voordat ik het doorhad had ik de spreekwoordelijke top van de heuvel in de jungle bereikt. Tegenwoordig ga ik zonder zenuwen naar een netwerkbijeenkomst. Mijn argumenten konden echter de psychologe niet vermurwen. Misschien is het een goed idee om de volgende keer Quintis uit te nodigen. Hij kan haar vast beter motiveren dan ik. Als we de mannen toch niet hadden…